Een mooie dag om naar de Zon te kijken! Om 13:40 uur zette ik de nieuwe Solarex buiten om te kijken of er nog wat gaande was op het oppervlak. Nou, dat kon je wel zeggen! Een felle vlam uit de noordoostrand van de Zon die al na een minuut beweging liet zien. Alsof iemand even een enorme hobbybrander op standje tien zette en tien minuten later weer dichtdraaide. Want na tien minuten was de felle vlam al weer compleet verdwenen. Ik heb er in alle haast nog snel een schetsje van kunnen maken. Als toetje verscheen er bovendien om 15:45 uur nog een heldere witte flare in het actieve gebied AR1739. Ook die was een kwartier later weer uitgedoofd. Twee mooie niet alledaagse verschijnselen op de Zon op één middag, en nog mooi weer ook. Heerlijk!

Al sinds mijn allereerste PST mod (zo’n 2 jaar geleden) liep ik met het idee om een oude Polarex telescoop volledig om te bouwen tot h-alpha kijker, volgens hetzelfde recept als van mijn eerdere zonnekijkers. Maar dan wel op zo’n manier dat de kijker aan de buitenkant bijna niet te onderscheiden is van een “normale” Polarex. De ultieme combinatie tussen ouderwets en nieuwerwets – een Solarex! De basis hiervoor zou dan een 60mm f=700mm volgkijker en het etalon van een Coronado PST moeten zijn. De zoektocht naar de benodigde onderdelen begon al snel, en afgelopen week had ik eindelijk (soms na speurwerk, soms door puur toeval en geluk) alle benodigde spulletje bij elkaar en kon de kijker in elkaar elkaar gezet worden… Hieronder een kort bouwverslagje.

Omdat de positie van het PST etalon ten opzichte van het objectief erg nauw luistert (exact 200mm binnen focus) kon ik niet zomaar de originele buis gebruiken. Die was namelijk net een paar cm te kort… Ik had daar een jaar geleden toen dit plan ontstond al rekening mee gehouden en heb toen een oude gedeukte en afschuwelijk plamuurde Polarex 60mm f=900mm aangeschaft. De buis daarvan heeft dezelfde diameter als die van een 60/700, maar is een stuk langer. Ik kon zo’n buis dus op de juiste lengte zagen, netjes opknappen en spuiten.

Via het projecteren van een zonsbeeldje op een stukje karton kon ik precies bepalen op welk punt het etalon bevestigd moest worden en dus ook waar de buis afgezaagd moest worden. Hoewel de buis er slecht uit zag vond ik het toch wel een beetje raar om de ijzerzaag erin te zetten. Het moest bovendien in één keer goed gaan, want een tweede buis is niet zomaar gevonden! Ik heb wel tien keer alles nagerekend voordat de zaag erin ging. Gelukkig ging alles zonder problemen en eenmaal op maat gezaagd heb ik de buis geschuurd, opnieuw geplamuurd en in de juiste kleur gespoten met een spuitbusje autolak:

Hierna kon het etalon in de buis gemonteerd worden. Mede-astrofiel Jan heeft voor mij twee ringen gedraaid die exact om het etalon en binnenin de buis passen. Het geheel wordt op zijn plaatst gehouden via de boutjes van de zoekerhoudertjes. Op onderstaande foto zijn de gebruikte onderdelen zichtbaar; het etalon en de ringen staan links op de foto:

De focuser van een Polarex is relatief lang en moest in dit geval zeer dicht op het etalon gemonteerd worden om met mijn oculairen in focus te komen. Daarvoor moest de schuifbuis van de oculairhouder een behoorlijk stuk ingekort worden om zo ver mogelijk naar voren te kunnen komen. Weer de zaag in een origineel Polarex-onderdeel… Auw. Uiteindelijk kwam het allemaal precies uit, maar de kijkerbuis had echt geen centimeter langer moeten zijn!

Ik heb er trouwens voor gekozen om het etalon niet draaibaar te maken. Hiervoor zou ik een extra gleuf in de kijker moeten zagen, en dat zou ik in dit geval jammer vinden: het was immers de bedoeling om de de kijker zo Polarex mogelijk te houden! Het etalon is daarom in zijn optimale stand gefixeerd. Het kleine blocking filter zit net als bij  mijn vorige PST mods verwerkt in een Celestron zenitprisma.

Ook het kleine zoekertje is aangepast: een Vixen witlicht oculairfiltertje is nu vlak achter het objectief gemonteerd. Op publieksmiddagen zal het dus niet meer voorkomen dat het filter van de zoeker valt: 100% veilig!

Het enige wat nu nog ontbreekt is het ERF objectieffilter aan de voorzijde. Zo’n filter zorgt ervoor dat het etalon niet oververhit raakt door de grotere opening van de Polarex. Deze zal straks binnenin de dauwkap, vlak voor het objectief geplaatst worden. Daar wordt inmiddels aan gewerkt en tot die tijd kan ik de kijker wel gewoon gebruiken, weliswaar afgediaframeerd tot 40mm: de oorspronkelijke opening van een Coronado PST.

Uiteindelijk heeft het meer dan een jaar geduurd om alle onderdelen bij elkaar te verzamelen, maar nu heb ik dan eindelijk die 60mm Solarex die ik al zo lang wilde maken! Vanmiddag heeft de kijker zijn “first light” gehad en alles werkt helemaal zoals het zou moeten. Het beeld is zelfs afgediafragmeerd al erg indrukwekkend, vrijwel alle oculairen komen in focus en er zijn geen nare reflecties/spookbeelden zichtbaar. Het etalon staat precies goed, en ik heb de instelmogelijkheid ervan niet gemist. Ik ben zo blij als een kind en natuurlijk ontzettend benieuwd hoe de kijker straks presteert op de volle 60mm!

Ik verwachtte aanvankelijk niet veel van deze verduistering: slechts 1% van de diameter van de Maan zou in de kernschaduw van de Aarde vallen, tijdens het maximum van de verduistering (net na 22.00) zou de Maan maar 9 graden boven de horizon staan, en tot overmaat van ramp hing er al de hele avond een wolkenband precies in de verkeerde richting… Maar de temperatuur was aangenaam, dus waagde ik het toch maar op. Ik heb mijn camera achter de volgkijker van de Polarex (d=60mm f=700mm) gehangen en opgesteld in de volkstuintjes naast mijn huis, waar ik vrij zicht op de horizon heb. Om 22.00u had ik nog geen glimp van de Maan opgevangen, maar de steeds lichter wordende randjes van de wolken gaven hoop. En precies op het juiste moment (22.05 uur) kroop de Maan achter de wolken vandaan en was er een mooi, maar piepklein hapje uit de linkerbovenkant te zien. Toch nog wat donkerder dan ik had verwacht! Ik stelde de telescoop scherp en liet de camera een seconde of 8 belichten. Dat zou natuurlijk te lang zijn voor een goede belichting, maar om trillingen door de omklappende spiegel te voorkomen gebruikte ik de oeroude “afzwaaitechniek”: hand voor het objectief, ontspanknop indrukken, opstelling uit laten trillen, hand kort weghalen voor de belichting, snel de hand er weer voor en wachten tot de cameraspiegel weer terugklapt. Met bovenstaande foto als beste resultaat. Ik vermoed dat de belichting ongeveer een halve seconde is geweest.

Gisteravond was nou niet bepaald het meest geschikte moment voor een Maanschets. Er hing wat sluierbewolking waar de Maan maar met moeite doorheen scheen, en hij kwam ook niet zo hoog boven de horizon: maximaal 30 graden. Maar de temperatuur was aangenaam en het was eindelijk eens windstil. Helaas zou de Maan vanuit mijn tuintje pas rond middernacht goed zichtbaar worden, dus ik moest wel even met mijn spulletjes naar een waarneemstekje rijden met beter zicht op het zuiden. Om een uur of 9 (in de schemering) vertrok ik met de 75mm Polarex richting een doodlopend weggetje net ten noorden van Twello…

De Maan scheen melkachtig door de sluierbewolking, maar door de telescoop was het zicht vrij goed. Hoewel de gedeeltes die normaal pikzwart zijn nu een beetje grijzig waren, was de seeing vrij goed en waren de kraters goed scherp. Op dat moment stond de Maan zo’n 25 graden boven de horizon, maar de vergroting kon toch al eenvoudig tot 200x worden opgevoerd.

Eén van de opvallendste gebieden op de Maan was het gebiedje nabij de krater Grimaldi. De laagstaande zon zorgde er vooral binnenin de krater Hevelius voor dat  de bolling van het Maanoppervlak goed te zien was: de gladde bodem vertoonde een mooi helderheidsverloop. Ook het verschil in diepte tussen de verschillende kraters was daardoor goed te zien. Bij de twee grootste (Grimaldi en Hevelius) was de bodem goed te zien, maar de krater Cavalerius, bovenaan de tekening, is zo diep (3600m!) dat de binnenkant pikkedonker bleef. Dit komt om dat Cavelius na zijn ontstaan niet is volgestroomd met lava, zoals de andere twee. Tussen Grimaldi en Hevelius is krater Lohrmann zichtbaar.

De tekening is gemaakt tussen 22:00 uur en 32:15 uur met een wit pastelpotlood op zwart papier. De vergroting bedroeg 171x (7mm Vixen Ortho). Er was bij die vergroting nog meer detail zichtbaar, maar helaas werd de sluierbewolking op gegeven moment zo dik dat ik niet meer verder kon tekenen. Vooral bij Grimaldi missen er dus wat kleine bergtopjes etc. Het beeld door de telescoop is horizontaal gespiegeld, dus op de tekening is het oosten rechts en het noorden boven. (Klik op de afbeelding voor een grotere versie)

Kom op zaterdag 18 mei naar het Worpplantsoen in Deventer voor alweer de derde editie van “Zonnekijkers op de Worp”! Zie echte protuberansen of zonnevlammen in het rode licht van waterstof en bekijk zwarte zonnevlekken via gefilterd wit licht of via de oeroude projectiemethode. Ik zal zelf mijn telescopen (75mm Polarex voor witlicht en een 70mm PST mod voor h-alpha) rond 12.00 uur opstellen. De exacte locatie is hetzelfde als bij de vorige edities: bij het opstappunt voor het veerpontje, pal naast het Ijsselhotel in Deventer.

Meer info: http://www.facebook.com/events/266137336856830/

Alles natuurlijk onder voorbehoud van zonnig weer!

P.S. Iedereen die in het bezit is van een telescoop geschikt voor zonnewaarnemingen nodig ik hierbij van harte uit om de kijker mee te nemen en het publiek kennis te laten maken met deze vorm van astronomie.

Deze periode is er een vrij heldere komeet zichtbaar aan de avondhemel, komeet C/2011 L4 PanSTARRS. Hij zou niet hoog boven de westelijke horizon uitkomen en vooral in de eerste dagen alleen vlak na zonsondergang zichtbaar zijn. Ondanks zijn uitzonderlijke helderheid zou het dus toch een lastige waarneming kunnen worden. De eerste dag dat de komeet in onze regionen boven de horizon uit zou piepen, was het bewolkt. Maar in de middag van dinsdag 12 maart klaarde het op en leek het erop dat het die avond toch echt zou gaan gebeuren…

(Voor alle foto’s in dit bericht geldt: opklikken voor een grotere versie)

Dinsdag 12 maart 2013

In de voorafgaande week had ik al enkele waarneemplekjes in de omgeving opgezocht mij vrij uitzicht op de westelijke horizon. De komeet zou erg laag komen te staan en één boom of huis in de verte zou het zicht al kunnen belemmeren. De eerste stek werd de dijk naast de waterzuivering in Deventer. Tot vrijwel op de horizon zicht in precies de goede richting. Samen met waarneemmaatje Steven reed ik dus die dinsdagavond met de verrekijker en de camera naar het waarneemplekje.

De zon ging onder om 18.30 uur en we begonnen te zoeken naar de komeet. Hij zou dicht bij de smalle maansikkel staan, die dus mooi als referentiepunt kon dienen om PanSTARRS te vinden. Maar na een kwartier zoeken hadden we de Maan nog niet eens gevonden. Er hing ook wat sluierprut boven de horizon, en ik was bang dat de Maan (en dus ook de komeet) al daarin waren verdronken. Pas om 19.00 uur zag ik de Maan en ik zag ook meteen waarom dat zo lang duurde: het was zo’n ontzettend dun streepje, het deed denken aan het parelsnoer-effect bij een zonsverduistering. Dat beeld door de verrekijker was al prachtig, maar ik kwam natuurlijk voor de komeet.

PanSTARRS, 135mm telelens, F/4, ISO 200, 2sec (foto: Roel Weijenberg)

En om 19.10u ontdekte ik hem eindelijk op één van de foto’s die ik aan het nemen was. Gek genoeg zag ik hem daarna pas met de verrekijker. Het was een mooi klein wattig bolletje met een puntvorimige kern en een mooi waaiertje erachter. Het staartje was vergelijkbaar met de foto, maar de puntvormige kern was visueel mooier (de camera maakt een fel vlekje van de hele coma vanwege het beperkte dynamisch bereik). Naarmate het donkerder werd, kwam ook de komeet steeds lager in de oranje prut te staan, en het voordeel van de donkere lucht werd gelijk teniet gedaan door de lagere stand. Het beeld en de hoeveelheid detail bleef daardoor ongeveer gelijk tot hij rond een uur of acht(?) binnen een paar minuten in de sluier-soepverdween.

Mooiste moment: ontdekken dat op de foto van de Maan en de komeet bij elkaar ook nog het asgrauw schijnsel zichtbaar was, pal op de horizon. Zo’n foto maak je maar één keer in je leven. Whoehoe!!!

Komeet PanSTARRS, links zichtbaar boven het gemaal. Rechts op de horizon is nog net de Maan te zien. 135mm telelens, ISO200, 2.5sec. (foto: Roel Weijenberg)

Woensdag 13 maart 2013:

De waarneemstek (foto: Roel Weijenberg)

Qua weer een bizarre dag. Aan het begin van de middag een kraakheldere knalblauwe hemel, rond 16.00 uur een zware sneeuwbuien uit donkere wolken. Om 17.45 uur (het moment waarop Steven en ik naar de waarneemplek, ditmaal vlakbij Wilp, wilden rijden) sneeuwde het nog steeds een beetje, maar aan de horizon waren flinke opklaringen te zien die onze kant opdreven. Toch maar gegaan, en niet voor niks: eenmaal op de plaats van bestemming was het droog, en hoewel er nog wat wolkenvelden boven ons hoofd hingen was de westelijke horizon helemaal vrij en transparant: eigenlijk nog beter dan de dag ervoor.

Ons uitzicht op het westen. Helemaal links op de foto speur ik met de verrekijker naar de komeet (foto: Steven Lantinga)

De Maan was direct al prachtig zichtbaar, en even later (19.10 uur) vond ik de komeet in de 8,5×44 verrekijker. Duidelijk wat hoger dan dinsdag, en dat in combinatie met de betere transparantie beloofde iets moois voor het komende uur. En inderdaad, de komeet werd steeds duidelijker zichtbaar. Visueel erg mooi door de 80mm Apo van Steem! Ik had zelf een 120mm achromaat meegenomen om de komeet van “dichtbij” te fotograferen. Het was even zoeken via het zoekvenstertje van de camera, maar de eerste foto rond 19.25 was direct raak: een belichting van een halve seconde toonde het staartje al! nog iets later onder een wat donkerdere hemel werd het contrast met de achtergrond steeds beter. Belichtingstijden van een seconde of 2 toonden de meeste details.

Komeet PanSTARRS, 120mm f/5 achromaat, ISO200, 2 sec. (foto Roel Weijenberg)

Met de verrekijker op jacht (foto: Steven Lantinga)

Door de verrekijker zag de komeet er ook schitterend uit. De kern als een helder piepklein vlekje en de staart breed uitwaaierend. De noordrand van de staart was helderder en scherper begrensd dan de zuidrand en daaronder leek heel zwakjes een tweede staart zichtbaar. Het was erg mooi om een komeet zo eenvoudig tegen een lichte achtergrond te zien, een heel andere ervaring dan perifeer in het donker.

Naarmate het donkerder werd zakte de komeet steeds verder weg richting het avondrood. De hele komeet leek daardoor wat oranjerood te worden, vooral bij de kern: net zoals de Maan en de Zon als ze ondergaan. Eén van de laatste foto’s van de komeet maakte ik rond 19.50uur. Als afsluiter nog even een fotootje gemaakt van de prachtige smalle maansikkel en om 20.00 uur hebben we de spullen weer ingepakt na één van de kortste, maar mooiste waarneemavondjes ooit. Wat een geluk!

Komeet PanSTARRS, 120mm f/5, ISO200, 2,5sec. (foto: Roel Weijenberg)

Maan met asgrauw schijnsel, 120mm f/5, ISO200, 1sec. (foto: Roel Weijenberg)

Kometenkoorts (foto: Tom Börger)

Donderdag 14 maart:

Opnieuw geluk! De hele dag dreven er wat wolkenvelden over, maar het was behoorlijk zonnig. Dus weer met het hele spul naar de Wilpse dijk. Ditmaal was het was drukker met kometenjagers dan de voorgaande dagen. We stonden er uiteindelijk met z’n zessen. Rond 18.15 werd de komeet weer zichtbaar in de verrekijker, en wonder boven worden dreef een langgerekte wolkenband het volgende uur nét boven de komeet langs, waardoor we vrijwel continu een prachtig zicht hadden. Precies ten noorden van de kern stond een sterretje, dit bleek later 51 Psc (m5.8) te zijn. Door de wat hogere stand was de komeet nog beter zichtbaar dan de voorgaande dagen: ik heb dan ook de beste foto tot nu toe kunnen maken:

Komeet PanSTARRS, 120mm f/5 achromaat, ISO200, 5 sec. (foto Roel Weijenberg)

Helaas lijkt het weer de komende dagen erg tegen de zitten, dus dit zou wel eens de laatste goede blik op PanSTARRS kunnen zijn. Hij wordt de komende tijd snel zwakker. Jammer… Maar bij kometen weet je het maar nooit, dus ik zal hem zeker nog in de gaten blijven houden!

Komeet PanSTARRS, 120mm f/5 achromaat, ISO200, 5 sec. (foto Roel Weijenberg)

Maandag 18 maart 2013

Na een weekend met veel bewolking begon het maandag weer wat op te klaren. Nog steeds wel veel wolken, maar met wat blauwe gaten er tussen. Kleine kans om de komeet de zien, maar toch de moeite waard om het weer te proberen. Heldere kometen blijven een zeldzaamheid, dus zo’n kans moet je pakken! Om 18.45 uur stond ik dus opnieuw samen met Steven op de dijk. We leken alweer geluk te hebben, weer precies op de juiste plek een kleine opklaring. Het bleek wel lastiger om de komeet te vinden: de vorige keren vonden we hem telkens rond 19.15u met de verrekijker, maar dit keer duurde het tot 18.35u voordat Steven hem als eerste zag. Waarschijnlijk omdat de komeet inmiddels wat zwakker was geworden.

PanSTARRS zag er deze avond wat anders uit dan vorige week. De oriëntatie was anders (de staart stond recht omhoog gericht) en er was ook niet meer zo’n overduidelijk verschil tussen de noord- en de westzijde van de staart. De scherpe rand van vorige week was minder scherp, en de zachte rand juist scherper: de staart was wat symmetrischer geworden. Tijdens het fotograferen werd ook duidelijk dat hij inderdaad zwakker was geworden, ik moest echt langer belichten om vergelijkbare details in de staart zichtbaar te maken, ondanks het feit dat de komeet hoger aan de hemel stond.

Komeet PanSTARRS, 120mm f/5 achromaat, ISO200, 6 sec. (foto Roel Weijenberg)

Donderdag 21 maart 2013:

Deze avond begon met veel bewolking op de verkeerde plek. Om half acht (op eerdere avond de ideale tijd om de komeet te bekijken) was het nog steeds prut. Wel wat blauwe gaatjes, maar die dreven kwamen zo traag dichterbij dat we het eigenlijk al hadden opgegeven. Maar opeens leek de bewolking langzaam te breken, en een bredere opklaring kwam onze kant op! Na een kwartiertje zag ik PanSTARRS opeens tegen een sliert wolken aanhangen, en niet eens zo heel laag. Duidelijk weer zwakker geworden dan de vorige keer, en hoewel nog redelijk goed te zien in de verrekijker, bijna onvindbaar ik de camerazoeker. Maar na een minuutje of 5 had hem in beeld en drukte af..

-Geen geheugenkaart-

NEE!! Dit zit nog thuis in laptop. NEE, NEE, NEE, niet nu!!

Maar opeens besefte ik dat er in onze nieuwe autoradio een SD-kaartje zit: vol met muziek, maar misschien was er nog wat ruimte over. Snel het kaartje in de camera en begonnen met fotograferen. Yes, hij stond erop! Ik heb een stuk of 40 opnames van een seconde of 15 gemaakt.
Eenmaal thuis heb ik de foto’s snel door de Autostakkert!2 gehaald en warempel: de uitlijning ging in één keer goed. De afbeelding heb ik daarna in Photoshop wat bijgeschaafd en daar was hij dan: mijn tweede gestackte astrofoto. Veertig opnames blijken merkbaar beter te zijn dan de twaalf van gisteren, nog minder ruis. Er staan deze keer vanwege de langere belichting ook meer sterretjes op de foto, ze zijn uitgerekt omdat de stack op de kop van de komeet is uitgelijnd. Na het trekken aan de schuifjes lijkt er wel een zwakke tweede staart zichtbaar aan de linkerkant. Zou dat een gasstaart kunnen zijn, of toch een zwakke verbreding van de stofstaart?

Komeet PanSTARRS, 120mm f/5 achromaat, ISO200, 40x15 sec. (foto Roel Weijenberg)

Ik heb de foto nog eens extra bewerkt om alle detail die in de staart zit eruit te persen, en daarop is beter (maar nog steeds met moeite) te zien wat ik in eerste instantie bedoelde met de tweede staart. Links van de komeetkop is een vrij abrupte horizontale helderheidsgrens te zien. Deze grens maakt een hoek van 90 graden met de veel heldere grens aan de rechterkant van de komeetstaart. Je ziet het het best als je de foto een beetje op en neer scrollt.

]]> http://www.roelblog.nl/2013/03/komeet-c2011-l4-panstarrs/feed/ 1 http://www.roelblog.nl/2013/01/papenslag-12-jan-2013-kort-koud-krachtig/ http://www.roelblog.nl/2013/01/papenslag-12-jan-2013-kort-koud-krachtig/#comments Sun, 13 Jan 2013 09:38:40 +0000 Roel http://www.roelblog.nl/?p=1542 Het was gisteravond erg koud, maar een maanloze heldere nacht na weken en weken baggerweer moet gewoon benut worden, al is het maar een paar uurtjes! Om half acht arriveerde ik dus op de Papenslagweg met de 16″ Dob. Tijdens het opbouwen kwam Ed aangereden en nog wat later kwam ook Tom ons vergezellen. Ed had een kleine APO op azimitale montering mee, Tom een 15×70 verrekijker op parallelogram-statief en een 20cm VOLLTUBUS. Na wat opstartproblemen (mijn gebarlowde laser gaf perfecte collimatie aan, de buigingsringen zeiden iets heel anders) kwam het waarnemen goed op gang.

Hoogtepunten:
- De Orionnevel was natuurlijk schitterend, en voor het eerst zag ik een rozige kleur op sommige plekken in de nevel. E en F ster bij het trapezium: eitje.

- Meropenevel: goed te zien als een zwakke grote waaier: deed denken aan de gloed van een zaklamp in de mist.
- Jupiter: de ZEB blijkt gespleten te zijn! De westelijke helft zag eruit als een langgerekte slangentong met witte structuren ertussen.
- Rosettenevel: de sterrenhoop in het centrum was al eenvoudig te zien met het blote oog. Door Toms 70mm verrekijker was de nevel ook te zien aan de noordoostzijde en door de Dob (in combinatie met een Orion Ultrablock) was in het helderste deel van de nevel erg veel structuur zichtbaar:
wazige donkere blobben in de nevelgloed.
- M78: bijna iedereen vind dit een saai object, maar ik zoek hem toch iedere keer even op. De brede mistige waaier met twee heldere sterretjes (en 1 zwakkere) erin vind ik altijd een mooi gezicht
- Vlamnevel: een groot boomblad-achtige vorm met brede donkere banen erdoor. Alnitak hindert enorm, maar kan toch makkelijk buiten beeld gehouden worden in de 13mm.
- Paardekopnevel: met het H-beta filter van Tom in de 40cm zowaar een makkelijk object. De achtergrondnevel is zeer duidelijk zichtbaar en de paardekop (groot) is een duidelijke donkere inham. De kop steekt het donkerst af in de 22mm LVW, maar iets meer vergroting met een 17mm Delos toont de vorm wat duidelijker. Het is de derde keer in mijn leven dat ik de Paardekop zie: prachtig!!
-Eskimonevel: toetje van de avond. Nog nooit zo mooi gezien. Bij 300x bijna zoals op foto’s. Een sterretje in het midden, daaromheen een donker gebiedje, dan een wat hoekig lichtringetje en daaromheen een grote wollige lichtkrans. Als het niet zo berekoud was had ik hem zeker geschetst: op dit soort telescoopbeelden kun je weken teren!

Op een gegeven moment werd het echter te koud om nog prettig waar te nemen: verkleumde vingers, en een nare oostenwind. Om 22.30 heb ik de boel daarom afgebroken, maar reed ik toch zeer voldaan naar huis. Wat een leuk waarneemavondje was dit!

De afgelopen week heb ik geknutseld aan een eenvoudige 130mm f/5 mini Dobson. Dit keer heb ik de hoogtelagers “opgesloten” in een dichte ring, zodat het kijkertje in zijn geheel met één hand op te tillen is (er komt nog een handvat op zijn rug). Hij is uitgebalanceerd op zware oculairen (Vixen LVW’s), zodat hij niet achterover kantelt als je naar het zenit kijkt. Lagering is Formica op Teflon, dus alles draait heerlijk soepel. Het mooie is dat het kijkertje een heel handige hoogte heeft: als je hem even hoog zet als de hoogte waarop je zelf zit (de grond, een stoeltje, een muurtje, picknickbankje) heb je van horizon tot zenit de juiste kijkhoogte: de 114mm minidob was daar net iets te klein voor. Nog te doen: zwarte folie om de buis (blauw = yuk) en het handvat monteren.